Άγριος καυγάς στους διαδρόμους της Βουλής

Ποιος είδε τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μανώλη Μπεντενιώτη και δεν τον φοβήθηκε το πρωί στη Βουλή. Ο «πράσινος» βουλευτής καταχέριασε τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υγείας κ. Αντώνη Δημόπουλο, λέγοντάς του ότι «κάτι τέτοιοι σαν εσένα θα μας στείλετε σπίτια μας».

«Κάτι τέτοιοι σαν εσάς την έχουν δει αφεντικά στα υπουργεία και έχουν διαλύσει τα πάντα στον τομέα της Υγείας» είπε σε αυστηρό ύφος ο βουλευτής στον Γενικό....
«Με απειλείτε;» ρώτησε έντρομος ο γραμματέας του υπουργείου.

«Σας εγκαλώ, δεν σας απειλώ! Σας εγκαλώ!» συμπλήρωσε σε ακόμη εντονότερο ύφος ο Μανώλης Μπεντενιώτης.

«Μα εσείς λέτε ότι ισοπεδώσαμε τα πάντα στην Υγεία, λέγοντας ότι ο Λοβέρδος δεν έχει κάνει τίποτα και ότι τα διαλύσαμε όλα! Είναι λόγος αυτός;» αντέτεινε ο κύριος Δημόπουλος.

«Γιατί, ψέματα λέω; Δεν είναι έτσι; Μου είπατε πριν από λίγο ότι ασχολείστε με το φάρμακο. Ποιο φάρμακο; Για να τα κονομάνε δυο-τρεις φαρμακοβιομηχανίες;» συνέχισε την επίθεση ο Μανώλης Μπεντενιώτης.

Και όλα αυτά για τα χάλια του Κέντρου Υγείας Τροιζηνίας, που είναι ο τόπος καταγωγής του βουλευτή.

«Εξαιτίας σας δεν θα βγω βουλευτής!» είπε ο Μανώλης Μπεντενιώτης στον σοκαρισμένο γραμματέα.

Ειρωνεία της τύχης ότι την ίδια ώρα από το διάδρομο όπου γινόταν η φασαρία πέρναγε στενός συνεργάτης του Ανδρέα Λοβέρδου. Κατάλαβε όμως τις «σφαλιάρες» που έπεφταν και την έκανε «πάπια»!

voliotaki

Φάρμακα... αμφιβόλου προελεύσεως στα νοσοκομεία!

Αγνώστου προελεύσεως φάρμακα μπορεί να εισαχθούν το επόμενο διάστημα στη χώρα μας, καθώς η ρύθμιση στην οποία προχωρά ο υπουργός Υγείας και προβλέπει τη χορήγηση αντιγράφων φαρμάκων σε όλους τους ασθενείς, ανοίγει το δρόμο για την εισαγωγή σκευασμάτων και από χώρες όπως Κορέα, Ινδία, Μπαγκλαντές κ.λ.π.
Μάλιστα, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το ygeianews.gr, ο Ανδρέας Λοβέρδος στο πολυνομοσχέδιο που θα καταθέσει στη Bουλή θα δίνει και κίνητρα στους ασθενείς να επιλέγουν τα φθηνότερα αντίγραφα καθώς τότε η συμμετοχή τους στα έξοδα θα είναι μικρότερη!
Δεν είναι η πρώτη φορά πάντως που ο Ανδρέας Λοβέρδος τάσσεται υπέρ αντιγράφων φαρμάκων ακόμη και από Τρίτες χώρες, καθώς θεωρεί ότι και αυτά είναι ασφαλή και θα ελέγχονται από τον αντίστοιχο Ευρωπαικό Οργανισμό Φαρμάκων.
Αντίθετη άποψη έχουν όμως οι γιατροί καθώς ο Ιατρικός Σύλλογος της Αθήνας (ΙΣΑ) εκφράζει την αντίθεσή του στη συγκεκριμένη ρύθμιση και υπογραμμίζει τους κινδύνους που ενέχουν φάρμακα εισαγωγής από Τρίτες χώρες, ενώ, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες που μένει να επιβεβαιωθούν προσεχώς, διάφορα "περίεργα" φάρμακα, αμφιβόλου ποιότητας και αποτελεσματικότητας, κυκλοφορούν ήδη τον τελευταίο καιρό σε ελληνικά δημόσια νοσοκομεία ελέω κρίσης...
Ο Ανδρέας Λοβέρδος όμως έχει άλλη άποψη. Στο πλαίσιο της μείωσης της φαρμακευτικής δαπάνης δε θα δίσταζε να φέρει στα ράφια των ελληνικών φαρμακείων ακόμη και φάρμακα από την... Κορέα.


thesecretrealtruth

Επίδειξη Υπερφυσικών Ικανοτήτων από τον Τζόν Τσάνγκ

Ίσως το πιο συναρπαστικό βίντεο για τις μεταφυσικές δυνάμεις που υπάρχει στο Youtube. Απίστευτες επιδείξεις υπερφυσικών δυνάμεων! Η ζωή του Τζον Τσανγκ περιγράφεται στο βιβλίο του Κώστα Δερβένη "Ο Άρχοντας των Κεραυνών" (Εκδόσεις Κέδρος, ISBN: 960-04-1828-4).

Οι Αστρικές Αισθήσεις στις Προκατακλυσμιαίες Φυλές

Οι Κύκλωπες και το Τρίτο Μάτι

Η αρχαία σοφία λέει ότι η Ζωή είναι η απόρροια της Μίας Θείας Πνοής. Το χαρακτηριστικό της είναι η Κίνηση που σχηματίζοντας το συμπαντικό ωκεανό της Ζωής, συμπεριλαμβάνει όλες εκείνες τις αλλαγές που διαμορφώνουν τα διαφορετικά πεδία και τα όντα του κόσμου. Λέει επίσης ότι το ρεύμα της εκδήλωσης κυλάει από το κέντρο της Μίας Ζωής προς την περιφέρεια του κόσμου σχηματίζοντας τρεις θεμελιώδεις όψεις, γνωστές ως πνεύμα, νους ή η ψυχή και φύση.

Στο Θεοσοφικό Λεξικό , στο λήμμα «Η Διδασκαλία της Απορροής» λέει η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ:

«Η διδασκαλία της Απορροής ήταν κάποτε παγκόσμια. Διδασκόταν τόσο από τους Αλεξανδρινούς όσο και από τους Ινδούς φιλοσόφους, από τους Αιγυπτίους, τους Χαλδαίους και τους Έλληνες Ιεροφάντες αλλά και από τους Εβραίους (στην Καμπάλα ακόμα δε και στη Γένεση)…... Αυτός που πιστεύει στη θεωρία της Απορροής πρεσβεύει ότι τίποτα δεν μπορεί να εξελιχθεί –να βγει από τα σπλάχνα, να γεννηθεί – εκτός εάν ήδη εμπεριέχεται, τονίζοντας έτσι ότι η ζωή πηγάζει από μια πνευματική δύναμη υπεράνω του συνόλου.»

Όλα βρίσκονται σε συνεχή κίνηση, πολικότητα και αλλαγή. Αυτή η θέση ήταν γνωστή ανέκαθεν και οι αρχαιότεροι το ονόμασαν Νίτγια Πραλάγια που σημαίνει τη συνεχή αλλαγή των πραγμάτων. Ο Ηράκλειτος το προσδιόρισε ως «τα πάντα ρει και ουδέν χωρεί και μένει». Η κβαντική φυσική διαπιστώνει επίσης την κυματοειδή κίνηση των σωματιδίων.

Η δε ανθρώπινη συνειδητότητα ως κατ’εικόνα της Αρχής της και ως αποτέλεσμα συνδυασμού τριών ρευμάτων εξέλιξης – πνευματικής, νοητικής και φυσικής - μπορεί να κινείται και να μεταφέρεται σε άλλα πεδία συνειδητότητας και επίσης κραδασμικότητας και αυτό ερμηνεύει τα φαινόμενα της διόρασης, διακοής, τηλεπάθειας και φυσικά της ενόρασης. Κάτω από τον ίδιο νόμο της κίνησης και της διαφοροποίησης πραγματοποιήθηκε ο σχηματισμός του ανθρώπου που ξεκινώντας από το πνευματικό επίπεδο κατέληξε στον φυσικό κόσμο.

Όπως το διατυπώνει ο κ. Κρόσμπι στη σελίδα 64 της Παγκόσμιας Θεοσοφίας,

«Η Πραγματική Διδασκαλία είναι ότι ο ίδιος ο άνθρωπος, ως πνευματικό ον, κατέρχεται από το επίπεδο της πνευματικότητας ή πνευματικής αυτοσυνειδητότητας, βήμα προς βήμα, μέσα από όλα τα στάδια συμπύκνωσης της ύλης. Ότι συναντά το ανερχόμενο ρεύμα της μορφής από τα κατώτερα βασίλεια και όταν η πιο τέλεια μορφή από όλες φτάσει στο ανώτατο στάδιο ανάπτυξής της, τότε ο άνθρωπος εισέρχεται σε αυτό. Μόνο όταν αυτός ο αόρατος άνθρωπος μπει στο φυσικό όργανο, μόνο τότε, μπορεί να υπάρξει ανθρωπότητα. Η ψυχή αυξάνει τη δύναμή της από εποχή σε εποχή με την απορρόφηση και πνευματοποίηση της κατώτερης ζωής του σύμπαντος.»

Η διαδικασία του μετασχηματισμού της ατομικής ζωής από το πνευματικό προς το φυσικό περιλαμβάνεται στην Ανθρωπογένεση της Μυστικής Δοξασίας και εκφράζεται ως οι Επτά Ρίζες Φυλές της ανθρωπότητας. Κάθε Ρίζα-Φυλή αντιστοιχεί σε ένα στάδιο εξέλιξης και έχει διαφορετικά σώματα, όργανα αλλά και νοημοσύνη.

«Η πρώτη Ριζική Φυλή, δηλαδή οι πρώτοι άνθρωποι πάνω στη γη (ανεξάρτητα από τη μορφή) ήταν οι απόγονοι των «ουράνιων ανθρώπων», που στην Ινδική φιλοσοφία ονομάζονται πολύ σωστά Σεληνιακοί Πρόγονοι ή Πιτρί …..» Ι,160

Και συνεχίζει,

«Η Απόκρυφη φιλοσοφία διδάσκει ότι το πρώτο ανθρώπινο γένος προβλήθηκε από την ίδια την ουσία ανώτερων και ημιθεϊκών Όντων.» ΙΙ 87

Ο άνθρωπος υπήρχε πάντα τελειοποιώντας και προσεγγίζοντας την εικόνα του Ουράνιου Ανθρώπου, στην οποίαν κατατείνει. Αυτή η προσέγγιση γίνεται διαμέσου περιόδων εξέλιξης που από την αρχαία Σοφία ονομάζονται Ρίζες-Φυλές και η διάρκειά τους πάνω σε μια σφαίρα ζωής, λέγεται Γύρος.

«Κάθε «Γύρος» επιφέρει μια νέα εξέλιξη και ακόμα μια ολοκληρωτική αλλαγή στη νοητική, ψυχική, πνευματική και φυσική σύσταση του ανθρώπου, καθώς όλες αυτές οι αρχές εξελίσσονται σε μια συνεχώς ανερχόμενη κλίμακα.» ΜΔ, Ι 162

Η Δεύτερη Φυλή ήταν αυτή κατά την οποία το τότε ον- πλάσμα είχε αστρικό σώμα και αστρικές αισθήσεις. Το αστρικό σώμα προηγείται του φυσικού και αυτό είναι μία από τις θεμελιώδεις προτάσεις της απόκρυφης Ανθρωπογένεσης.

«Εκείνες τις πρώτες ημέρες των αρσενικοθήλυκων (ερμαφρόδιτων) υπήρχαν ανθρώπινα πλάσματα με τέσσερα χέρια, ένα κεφάλι αλλά τρία μάτια. Μπορούσαν να βλέπουν μπροστά αλλά και πίσω τους. Ένα Κάλπα αργότερα (μετά τον χωρισμό των φύλων) οι άνθρωποι έπεσαν στην ύλη, η πνευματική τους όραση αδυνάτισε και στον ίδιο βαθμό το τρίτο μάτι άρχισε να χάνει τη δύναμή του… Όταν η Τέταρτη Φυλή έφτασε στη μεσαία εποχή της, η εσωτερική όραση έπρεπε να αφυπνιστεί και να αποκτηθεί με τεχνητή διέγερση, διαδικασία που ήταν γνωστή στους αρχαίους σοφούς… (η εσωτερική όραση μπορεί να αποκτηθεί μόνο μέσω εκπαίδευσης και μύησης)

… Οι διπλο-πρόσωποι έγιναν μονο-πρόσωποι και το μάτι βυθίστηκε βαθιά μέσα στο κεφάλι … εκείνος που δεν κρατάει τον εαυτό του σε αγνότητα δεν θα λάβει βοήθεια από το ντεβικό μάτι.» ΜΔ ΙΙ 295

«Απ’αυτή τη διδασκαλία συνάγεται ότι ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε σαν το πλήρες ον που είναι σήμερα, όσο ατελής κι αν παραμένει ακόμα. Υπήρξε μια πνευματική, μια ψυχική, μια νοητική και μια ζωική εξέλιξη από το ανώτερο προς το κατώτερο, καθώς και μια φυσική ανάπτυξη από το απλό και ομοιογενές μέχρι το πιο σύνθετο και ετερογενές, αν και όχι πάνω ακριβώς στη γραμμή που χάραξαν για μας οι σύγχρονοι εξελικτιστές. Αυτή η διπλή εξέλιξη προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις χρειάστηκε διάφορες εποχές ποικίλων φύσεων και βαθμών πνευματικότητας και νοητικότητας για να δομήσει το ον που τώρα είναι γνωστό σαν άνθρωπος. Ακόμα, ο ένας απόλυτος, ακατάπαυστος και αλάθητος νόμος, ο οποίος προχωράει πάνω στις ίδιες γραμμές από τη μια αιωνιότητα μέχρι την άλλη – παρέχοντας πάντα μια ανοδική κλίμακα για το εκδηλωμένο ή εκείνο που εμείς ονομάζουμε μεγάλη Πλάνη, αλλά βυθίζοντας το Πνεύμα όλο και πιο βαθιά μέσα στην υλικότητα από τη μια μεριά και ύστερα λυτρώνοντάς το μέσω της σάρκας και ελευθερώνοντάς το – αυτός ο νόμος, λοιπόν, χρησιμοποιεί γι’αυτούς τους σκοπούς Όντα από άλλα και ανώτερα πεδία, ανθρώπους ή Διάνοιες (Μάνου), σύμφωνα με τις καρμικές ανάγκες τους.» ΜΔ, ΙΙ,88

Σύμφωνα με τη Μυστική Δοξασία, ο σύγχρονος άνθρωπος είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς μεταβολών που έχοντας αρχίσει εκατομμύρια χρόνια πριν καταλήγει στο παρόν ανθρώπινο είδος. Οι προκατακλυσμιαίες φυλές της ανθρωπότητας είναι μια πραγματικότητα που μόλις αρχίζει να αναγνωρίζεται από την ανθρωπολογία και τη γεωλογία. Οι μύθοι και τα έπη των λαών είναι μια αστείρευτη πηγή πληροφοριών που αφορούν στην εμφάνιση, στα χαρακτηριστικά και στη συμπεριφορά του ανθρώπου του παρελθόντος.

Υπάρχουν εγγενείς δυνάμεις στη φύση μας που στη διάρκεια της δεύτερης φυλής, της οποίας αντιπρόσωποι είναι η φυλή των Κυκλώπων, ήταν ενεργές και τα τότε πλάσματα λειτουργούσαν μέσω αυτών. Το τρίτο μάτι που ήταν το όργανο αντίληψης εκείνης της εποχής, συνοψίζει το πλήθος των αστρικών αισθήσεων όπως διόραση, διακοή, κλπ. γιατί το τότε πλάσμα ήταν αστρικό και όχι φυσικό. Αργότερα στη διάρκεια της Τρίτης Ρίζας-Φυλής και μετά, τα γένη της ανθρωπότητας άρχισαν να διαμορφώνουν φυσικό φορέα που έως τα μισά της Τέταρτης Ρίζας Φυλής διαμορφώθηκε στον πιο υλικό και συμπαγή φορέα της ανθρώπινης ψυχής. Όπως αναφέρεται στη Στάντζα V II, 109, “H Σκιά ή ο Αστρικός Άνθρωπος αποσύρεται προς τα μέσα και ο άνθρωπος αναπτύσσει ένα φυσικό σώμα».

Σύμφωνα λοιπόν με τον εσωτερικό νόμο, εκτός του φυσικού μας σώματος υπάρχουν και άλλα, τα οποία λειτουργούν ως κρίκοι ανάμεσα στο προηγούμενο και το επόμενο στάδιο ζωής και συνειδητότητας και το αντίστροφο. Του φυσικού μας σώματος προηγείται ένα πρότυπο που ονομάζεται αστρικό και το οποίο λειτουργεί κατά δύο τρόπους: μπορεί να μετατρέπει τη δύναμη της συμπαντικής ζωής σε ατομική ζωτικότητα και επίσης καθοδηγεί και διατηρεί τη διαρκώς μεταβαλλόμενη φυσική μορφή στη φαινομενική της στερεή κατάσταση.

Στο άρθρο του «Περιβλήματα της Ψυχής», ο κ. Τζατζ δίνει μια εικόνα της φυσιολογικής θέσης και λειτουργίας του Αστρικού Σώματος ως ενός από αυτά τα «περιβλήματα». Λέει:

«Έτσι κατά τη μακραίωνη περίοδο που πέρασε από τότε που άρχισε η παρούσα εξέλιξη στο ηλιακό σύστημα, η Ψυχή κατασκεύασε για δική της χρήση διάφορα περιβλήματα εξαιρετικά λεπτοφυή, που προσεγγίζουν τη δική της ουσιαστική ύπαρξη, μέχρι κάποια πιο απόμακρα, καταλήγοντας στο εξωτερικό φυσικό περίβλημα, αυτό που είναι το πιο απατηλό από όλα, αν και φαίνεται από έξω ότι είναι το αληθινά πραγματικό. Τα περιβλήματα αυτά είναι απαραίτητα εάν η Ψυχή πρόκειται να μαθαίνει ή να ενεργεί. Γιατί από μόνη της δεν μπορεί καθόλου να καταλάβει τη Φύση, αλλά μετατρέπει στη στιγμή όλες τις αισθήσεις και ιδέες μέσω των διαφορετικών περιβλημάτων, μέχρις ότου προοδευτικά κατευθύνει το σώμα προς τα κάτω ή αποκτήσει η ίδια εμπειρία επάνω.»

Η Κατήχηση λέει:

«Από τους υλικούς Κόσμους κατέρχονται εκείνοι, που σχηματίζουν τον φυσικό άνθρωπο στα νέα Μανβαντάρα. Είναι κατώτεροι Λχά (Πνεύματα) που κατέχουν ένα διπλό σώμα (ένα αστρικό σε μια αιθερική μορφή). Αυτοί είναι οι διαμορφωτές και δημιουργοί του δικού μας σώματος της πλάνης»… ΙΙ 57

Το σώμα που προηγείται του φυσικού που σήμερα κατέχει η ανθρωπότητα, είναι το Αστρικό Σώμα. Λέγεται επίσης: αιθερικό διπλό, φάντασμα, είδωλο, προσωπικός άνθρωπος, άλογη ψυχή, ενεργειακό και άλλες πολλές. Σανσκριτικά λέγεται Λίνγκα Σαρίρα, και σημαίνει σχέδιο σώματος και πρόπλασμα. Άλλες ονομασίες του είναι ζωώδης ψυχή, Μπούτα, στοιχειώδες, στοιχειό, διάβολος, δαίμονας. Μερικές απ’ αυτές αναφέρονται μόνο στο αστρικό σώμα όταν στερείται του πτώματος μετά το θάνατο. Μπούτα, διάβολος και στοιχειό είναι σχεδόν συνώνυμα.

Είναι όχι μόνο το πρότυπο του φυσικού αλλά όντως το πραγματικό φυσικό σώμα και μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να λειτουργεί ανεξάρτητα από το φυσικό περίβλημα. Ο όρος Αστρικό Σώμα χρησιμοποιείται γιατί η ουσία αυτής της μορφής προέρχεται από κοσμική ύλη ή αστρική ύλη και μπορεί να περιγραφεί σαν ηλεκτρικό ή μαγνητικό πεδίο. (από τον Ωκεανό της Θεοσοφίας)

Το αστρικό σώμα αποτελείται από ύλη πολύ λεπτής σύστασης σε σύγκριση με το φυσικό και έχει μεγάλη εκτατή δύναμη, έτσι ώστε δεν αλλάζει παρά λίγο κατά τη διάρκεια της ζωής, ενώ το φυσικό αλλάζει κάθε στιγμή. Είναι εύκαμπτο, πλαστικό, επεκτάσιμο και δυνατό. Η ύλη από την οποία αποτελείται είναι ηλεκτρική και μαγνητική στην ουσία της και είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν από την οποία είχε δομηθεί ολόκληρος ο κόσμος στο αμυδρό παρελθόν, όταν οι διαδικασίες εξέλιξης δεν είχαν ακόμη φτάσει στο σημείο παραγωγής του υλικού σώματος του ανθρώπου. Αλλά δεν είναι πρωτόγονη ή ακατέργαστη ύλη. Έχοντας περάσει μέσω μιας τεράστιας περιόδου εξέλιξης και έχοντας υποβληθεί σε διαδικασίες εξαγνισμού ανυπολόγιστου αριθμού, η φύση της έχει τελειοποιηθεί σε βαθμό αρκετά μεγαλύτερο από τα ακαθάριστα φυσικά στοιχεία που βλέπουμε και αγγίζουμε με το φυσικό μάτι και χέρι. (Ωκεανός)

Η ΕΠΜ λέει ότι «Ολόκληρη η έκβαση της διαμάχης ανάμεσα στις βέβηλες και τις εσωτερικές επιστήμες βασίζεται πάνω στην πίστη για την ύπαρξη και στην απόδειξη της ύπαρξης ενός αστρικού σώματος μέσα στο φυσικό, το πρώτο όντας ανεξάρτητο από το δεύτερο.» (ΜΔ, ΙΙ, 149)

Και λέει η απόκρυφη διδασκαλία:

«Οι μεγάλοι Τσοχάν κάλεσαν τους Σεληνιακούς Κυρίους, με τα αέρινα σώματα. Φτιάξτε ανθρώπους, της δικής σας φύσης. Δώστε τους την εσωτερική μορφή τους. Αυτή (Μητέρα Γη) θα φτιάξει τα εξωτερικά καλύμματα...» Στάντζα ΙΙΙ, 12

«Οι Πίτρι πρόβαλαν από το αιθερικό σώμα τους μερικά ακόμα πιο αιθερικά και σκιώδη αντίγραφα του εαυτού τους. Ή αυτά που τώρα ονομάζουμε «διπλά» ή «αστρικές μορφές». Αυτά παρέχουν στη Μονάδα το πρώτο της ενδιαίτημα και στην τυφλή ύλη ένα μοντέλο γύρω και πάνω στο οποίο να μπορεί να δομήσει.» Ι, 248

Ο άνθρωπος κάποτε είχε μια άμεση επικοινωνία με το αστρικό πεδίο ζωής, όπως σήμερα έχει με το φυσικό. Είχε αστρικές αισθήσεις και αυτές ήταν αυτό που σήμερα λέμε διόραση, διακοή, ψυχοκίνηση, ψυχομετρία, φαινόμενα υπνωτισμού και μεσμερισμού.

Η αναφορά στον Κύκλωπα με το ένα μάτι και στις περιπέτειες του Οδυσσέα, είναι η αλληγορική ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης.

Οι Αποκρυφιστές πιστεύουν ότι οι εσωτερικές αισθήσεις έμφυτες στις πρώτες ανθρώπινες φυλές ατρόφησαν κατά τη διάρκεια της αύξησης της υλικής ανάπτυξης των εξωτερικών αισθήσεων και για τον σπουδαστή της εσωτερικής συμβολολογίας αυτή η δήλωση δεν είναι υπόθεση ή πιθανότητα, αλλά απλώς μια φάση του νόμου της ανάπτυξης.

«… για τις πρώτες τρεις και μισή Ριζικές Φυλές μέχρι το μεσαίο σημείο ή σημείο καμπής, οι αστρικές σκιές των «προγεννητόρων», οι σεληνιακοί Πιτρί, είναι εκείνοι που αποτελούν τις μορφοποιητικές δυνάμεις στις Φυλές και οι οποίοι δομούν και ωθούν βαθμιαία την εξέλιξη της φυσικής μορφής προς την τελείωση και αυτό με το κόστος μιας ανάλογης απώλειας της πνευματικότητας. Από το σημείο καμπής και έπειτα, εκείνο που βασιλεύει πάνω στο ζωικό Εγώ και που το κυβερνάει κάθε φορά που δεν καταβάλλεται απ’αυτό, είναι το Ανώτερο Εγώ, ή ενσαρκωνόμενη αρχή, ο Νους. Με λίγα λόγια, η Πνευματικότητα βρίσκεται στο ανερχόμενο τόξο της και το ζωώδικο ή φυσικό εμποδίζει τη σταθερή πορεία της πάνω στην ατραπό της εξέλιξης μόνο όταν η εγωιστικότητα της προσωπικότητας έχει επηρεάσει τόσο έντονα τον αληθινό εσωτερικό άνθρωπο με το θανατηφόρο δηλητήριό της, ώστε η ανοδική έλξη να χάσει όλη της τη δύναμη πάνω στον σκεπτόμενο λογικό άνθρωπο». Μ.Δ. ΙΙ,109-110

Το βύθισμα της ανθρωπότητας στη φυσική ύλη, παγοποίησε τις αστρικές της αισθήσεις. Όμως, οι δυνάμεις αυτές υπάρχουν ως καταχωρημένες μνήμες και ληθαργούν αλλά στο μέλλον θα αφυπνιστούν με τη διαφορά ότι πρώτα θα αναπτυχθεί η αυτοσυνειδητότητα και επομένως η ηθική του ανθρώπου.

Αυτή η λανθάνουσα μνήμη και δυνατότητα ωθεί τον άνθρωπο να θέλει να επικοινωνεί με το αόρατο, να προβλέπει το μέλλον του, να αναπτύσσει υπερβατικές δυνάμεις, να κάνει θαύματα και μαγείες. Οι αστρικές αισθήσεις θα εκδηλωθούν και πάλι, και αυτή η ανάπτυξη βρίσκεται στο γίγνεσθαι αυτή τη στιγμή, για τούτο και υπάρχει και αυτή η αναθάλλουσα ψυχική δραστηριότητα και τα φαινόμενά της. Η ανθρωπότητα βαδίζει στην ανάκτηση προηγούμενων καταστάσεων ζωής στη διάρκεια των οποίων δεν είχε ακόμη εμψυχωθεί από τη δύναμη του Μάνας. Στην προοπτική της εξέλιξη θα επανεύρει τον «χαμένο παράδεισο» αφού προσθέσει στις δυνατότητές της την εμπειρία και τη σοφία που κατακτάει με ατομικές προσπάθειες με τη σύμπραξη του νου, του κάρμα και της μετενσάρκωσης.

Για τον Ου.Τζατζ οι Διδάσκαλοι της Σοφίας δεν εμφάνισαν ακόμη στην ανθρωπότητα τεχνικές για την ανάπτυξη και τη χρήση των αστρικών δυνάμεων, γιατί δεν κρίνουν τον άνθρωπο ώριμο για τέτοιες χρήσεις. Για τούτο το λόγο οι ιδρυτές του Κινήματος, Ε.Π.Μ. και Ου. Τζατζ, ενώ εστιάστηκαν στα ψυχικά φαινόμενα και τα ερεύνησαν και έκαναν γνωστούς τους νόμους βάσει των οποίων λειτουργεί ο άνθρωπος, η διαμεσότητα και οι ψυχικές δυνάμεις και οι πνευματικές επίσης, απέφυγαν να δώσουν πρακτικές οδηγίες.

Επέμειναν όμως στην ανάπτυξη των πνευματικών χαρακτηριστικών προτείνοντας την αυτογνωσία βασισμένη στην αρχαιότατη μέθοδο του Γιόγκα όπως συνοψίζεται στους Αφορισμούς του Πατάντζαλι και στην πρακτική του διαλογισμού που δόθηκε από την Ε.Π.Μ στο εσωτερικό της τμήμα.

Δηλαδή, όταν ο άνθρωπος θα έχει απαλλαγεί από τη χωριστότητα, τον ανταγωνισμό, την ιδιοτέλεια και την ταύτιση με το προσωπικό ή με ό,τι θεωρεί προσωπικό, τότε οι αστρικές αισθήσεις και δυνάμεις, τα γνωστά σίντις μπορούν να χρησιμοποιηθούν δίχως κατάχρηση δύναμης και επιβολής επί των άλλων.

Εδώ τώρα τίθεται το θέμα «γιατί θα πρέπει η εγκράτεια να αποτελεί κανόνα στη μαθητεία ή στην ανάπτυξη των ψυχικών και πνευματικών δυνάμεων».

Μας λένε ότι κάποτε το τρίτο μάτι ήταν ένα φυσιολογικό όργανο και ότι αργότερα εξαιτίας της βαθμιαίας εξαφάνισης της πνευματικότητας…. έγινε ένα ατροφικό όργανο…

Το κυριότερο εμπόδιο στο δρόμο της πνευματικής μας ανάπτυξης είναι η λαγνεία των φυσικών αισθήσεων και η προσκόλληση σε αυτές: σεξ, τροφή, ύπνος, αφή, όραση, ακοή και εγωπάθεια), όλα αυτά εγκλωβίζουν τη δύναμη στο φυσικό πεδίο.

Εδώ έρχεται η ιστορία του Οδυσσέα και των περιπλανήσεών του να μας απεικονίσει συμβολικά το ταξίδι της ψυχής ή του προσκυνητή μέσα στο σύμπαν. Οι συναντήσεις του με τις Σειρήνες και τις όμορφες μάγισσες (Κίρκη, Καλυψώ και Ναυσικά) οι αγώνες του με τις δυνάμεις της θάλασσας (ύλης) συμβολίζουν την πτώση και την παρουσία του ανθρώπου μέσα στον φυσικό κόσμο. Αυτό βέβαια δεν είναι μια πτώση που την επεδίωξε η ψυχή αλλά είναι μια φάση στη διαδικασία της εξέλιξης. Ο γυρισμός του Οδυσσέα στην Ιθάκη, ένας σκοπός που δεν τον ξέχασε ποτέ, όσο κι αν τον καθυστέρησαν οι πειρασμοί και τα ναυάγια, διαγράφει τον σκοπό της πνευματικής ολοκλήρωσης: την επιστροφή στην πνευματική μας κοιτίδα μέσω εμπειριών κερδισμένων με απίστευτο προσωπικό αγώνα.

Επίσης, ο Κύκλωπας και οι περιπέτειες μαζί του αναφέρονται συμβολικά στα διαφορετικά στάδια ανάπτυξης που διανύει το ανθρώπινο πλάσμα.

Το Τρίτο Μάτι και οι υπόλοιπες αστρικές αισθήσεις ήταν πριν ο άνθρωπος γίνει όπως είναι σήμερα. Το τότε αστρικό σώμα μπορούσε να πετάει και να μετακινείται σε μεγάλες αποστάσεις, τα όργανά του να επεκτείνονται σε τρία μέτρα απόσταση. Σε αυτό το σώμα βρίσκεται η υποσυνείδητη αντίληψη και η λανθάνουσα μνήμη, που χειρίζονται οι σημερινοί υπνωτιστές και τους προκαλεί σύγχυση. Σε αυτό το σώμα που προηγείται του φυσικού βρίσκονται τα πραγματικά όργανα των εξωτερικών αισθητηρίων οργάνων που είναι η όραση, η ακοή, η όσφρηση, η αφή και η γεύση..

Στο συνηθισμένο άνθρωπο που δεν έχει εκπαιδευτεί στον πρακτικό αποκρυφισμό ή δεν έχει εκ γενετής ικανότητες, το αστρικό σώμα δεν μπορεί να πάει παραπάνω από μερικά εκατοστά από το φυσικό σώμα. Αλλά υπάρχουν εκείνοι που, λόγω πρακτικών τις οποίες επεδίωξαν σε προηγούμενες ζωές πάνω στη Γη, έχουν μια έμφυτη δύναμη να προβάλλουν ασυνείδητα το αστρικό τους σώμα. Εκείνοι που έχουν εκπαιδευτεί μέσα από μια μακρά περίοδο σκληρής αυτοπειθαρχίας των αισθήσεων και κυρίως του νου, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αστρική μορφή κατά βούληση. Έχουν γνωρίσει και μάθει τους απόκρυφους νόμους. Στις άλλες περιπτώσεις η πράξη είναι ανεξέλεγκτη και ευάλωτη στους κινδύνους που συνοδεύουν τη χρήση των δυνάμεων μιας άγνωστης γι’ αυτούς, φύσης.

Στο άρθρο «Απόκρυφη ή Πραγματική Επιστήμη» η ΕΠΜ αναφέρει σχετικά με τα ψυχικά φαινόμενα της εποχής μας τα εξής:

«…άσχετα με το τι θα πουν ή με το τι θα πράξουν οι επιστήμονες για τα

μοντέρνα αυτά φαινόμενα (ψυχικά) οι πραγματικές εξηγήσεις τους βρίσκονται στις αρχαϊκές Βέδδες και σε άλλα ιερά βιβλία της Ανατολής, γιατί η Νοητική συσχέτιση των δύο αισθήσεων της ‘όρασης’ και της ‘ακοής’ ήταν κοινό γνώρισμα της εποχής τους. Ο σπουδαστής της εσωτερικής διδασκαλίας μπορεί εύκολα να μαντέψει ότι τέτοια φαινόμενα σημαίνουν την κυκλική επιστροφή του ανθρώπινου οργανισμού πίσω ξανά στα αρχικά του στάδια, που ήταν η φυσική κατάσταση της προ-κατακλυσμιαίας ανθρωπότητας.»

Πηγή

Η πραγματικότητα των αόρατων κόσμων

Σήμερα ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να δει τις υπέρυθρες ακτίνες με τα φυσικά του μάτια, εκτός αν έχει εφοδιαστεί με κατάλληλα μηχανήματα. Επίσης, υπάρχουν ήχοι που δεν μπορούμε να ακούσουμε, ενώ τα έντομα, οι γάτες και τα σκυλιά ακούνε πολύ καθαρά. Μάλιστα έχει εφευρεθεί μία «άηχη» σφυρίχτρα για σκύλους.


Όλα αυτά μας δείχνουν ότι υπάρχουν πράγματα που βρίσκονται πέρα από το εύρος των αισθήσεων μας και συνεπώς είναι για εμάς αόρατα. Αλλά και στον ίδιο χώρο μ΄ εμάς μήπως δεν υπάρχουν άνθρωποι διαισθητικοί που αντιλαμβάνονται πράγματα που για μας δεν υφίστανται;

Σίγουρα οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουμε ότι ζούμε στον πραγματικό κόσμο ενώ ο κόσμος της φαντασίας μας είναι πλαστός δημιούργημα του νου. Ένας κόσμος παράξενος με διαφορετικά τοπία, πόλεις, σπίτια, αλλά και πλάσματα που κατοικούν σ΄ αυτόν. Ένας κόσμος με διαφορετικά χρώματα, ήχους και αρώματα, που ξυπνάει κάποιες άγνωστες σ΄ εμάς αισθήσεις. Εκεί οι περιορισμοί είναι λιγότεροι από τον δικό μας υλικό κόσμο και όλα μπορούν να συμβούν. Έτσι, όταν ακούμε για την ύπαρξη «άλλων κόσμων», πιστεύουμε ότι και αυτοί είναι δημιούργημα της φαντασίας μας.

Ας φανταστούμε τώρα για μία στιγμή ότι ο κόσμος της φαντασίας μας είναι ο αληθινός και ο κόσμος που ζούμε μία φαντασίωση. Μία αντανάκλαση, μία σκιά αυτών των αόρατων κόσμων. Κι όπως εμείς με τη φαντασία μας προσπαθούμε να αγγίξουμε αυτά που ο νους δεν μπορεί να φτάσει, έτσι και οι κάτοικοι αυτών των άλλων κόσμων προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Καθώς όμως μιλάμε διαφορετικές γλώσσες και διαθέτουμε διαφορετικές αισθήσεις, αυτό δεν είναι πραγματοποιήσιμο παρά μόνο για ελάχιστους, χαρισματικούς ανθρώπους, αυτούς που ονομάζουμε ενορατικούς.

Πέρα από όλα αυτά όμως δεν υπάρχει κουλτούρα που να μη μιλάει γι αυτούς τους αόρατους κόσμους. Πρόκειται για μία πανανθρώπινη απόκρυφη γνώση, που στις σκοτεινές περιόδους της ιστορίας αμφισβητήθηκε (ποτέ όμως δεν χάθηκε) σε σημείο που να έχουν καεί στην πυρά της ιεράς εξέτασης «αιρετικοί», όπως ο Ιταλός Φιλόσοφος Jordano Bruno, που ισχυρίζονταν ότι στον κόσμο που ζούμε υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις πέρα από αυτές που εμείς αντιλαμβανόμαστε και άλλοι άπειροι κόσμοι.

Σήμερα παρόλα αυτά βλέπουμε ότι η επιστήμη προσεγγίζει με ένα διαφορετικό τρόπο απόψεις τις οποίες ο Αποκρυφισμός κατέχει εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Αρκετοί διακεκριμένοι επιστήμονες (όπως ο Max Tegmark του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια) μιλάνε σήμερα για την ύπαρξη παράλληλων κόσμων που επιβεβαιώνεται από εμπειρικά στοιχεία.

Ένας άλλος κορυφαίος φυσικός του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχει αναπτύξει τη σημαντικότερηθεωρία για τις κρυμμένες διαστάσεις του χώρου. Εξηγεί ότι «θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποια άλλα όντα που συνυπάρχουν δίπλα μας σε κάποιο άλλο σύμπαν, σε κάθε χιλιοστό του χώρου στον οποίο ζούμε. Ωστόσο δεν θα γίνονταν ποτέ αντιληπτά γιατί μεσολαβούν μεταξύ μας άλλες διαστάσεις». Οι διαστάσεις αυτές είναι τυλιγμένες με ένα τρόπο που τις καθιστά κανονικά αόρατες, όπως το πλάτος ενός απόμακρου τηλεφωνικού σύρματος στον ορίζοντα που εμείς δεν μπορούμε να δούμε μέχρι να έρθουμε κοντά του.

Όταν μιλάμε για άλλους κόσμους ο νους μας πηγαίνει συχνά στο ταξίδι της ψυχής μετά το θάνατο του σώματος.

Η ύπαρξη μίας ζωής μετά το θάνατο είναι μία αντίληψη αποδεκτή από όλες τις Θρησκείες και τις φιλοσοφίες του κόσμου.

Αρκετοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι μελετούν σήμερα, μέσω της ύπνωσης, τη θεωρία της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας κάποια θεραπευτικά αποτελέσματα σε τομείς που η κλασική ιατρική αδυνατεί να το κάνει. Επίσης μελετούν περιπτώσεις «νεκρανάστασης» (ασθενών που έχουν επανέλθει στη ζωή μετά από κλινικό θάνατο), που περιγράφουν εμπειρίες από αυτούς τους κόσμους (Ραίυμοντ Μούντυ, Νιλς Τζάκομπσον κ.α.) Μας λένε λοιπόν ότι πηγαίνοντας κάποιος εκεί, συναντάει οντότητες του «ίδιου μήκους κύματος» με αυτόν, οι οποίες τον συμβουλεύουν, τον οδηγούν και αντιλαμβάνεται μ΄ έναν αισθητήριο τρόπο πιο λεπτό και πιο πλατύ τους ήχους και τα χρώματα. Σ΄ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολιτείες, σπίτια, οικογένειες, όπως κι εδώ, αν και υπάρχει μία τελείως διαφορετική χλωρίδα και πανίδα από τη γη. Παρόμοιος είναι ο κόσμος που επισκεπτόμαστε στα όνειρα μας. Εκεί είναι ένας κόσμος με 5 διαστάσεις και ο χρόνος ρέει διαφορετικά (γι΄αυτό σ΄ ένα όνειρο μπορούμε να δούμε μία ολόκληρη ιστορία να διαδραματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά). Πολλά Θιβετανικά Μαντάλα και Αιγυπτιακές σαρκοφάγοι είχαν ζωγραφισμένους χάρτες αυτών των αόρατων κόσμων προκειμένου να καθοδηγήσουν την ψυχή μετά την αποχώρησή της από το υλικό σώμα,έτσι ώστε να μη χαθεί στους άλλους κόσμους.

Οι Ιερείς βοηθούσαν την ψυχή στο ουράνιο ταξίδι της με τελετές, προσευχές και διαλογισμούς, μαθαίνοντάς της να διαβάζει για να μπορεί να ακολουθήσει αυτούς τους μαγικούς χάρτες.

Οι 3 Κόσμοι και οι Κάτοικοι τους.

Οι πιο κοντινοί σε σχέση με τη δική μας εξέλιξη στη Γη είναι 3 κόσμοι, τους οποίους στην Αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν, Κόσμο του Σώματος, Κόσμο της Ψυχής(Αστρικός Κόσμος) και Κόσμο του Νου. Στο Μεσαίωνα αντίστοιχα μιλούσαν για το Στοιχειώδη Κόσμο, τον Αγγελικό και τον Ουράνιο, ενώ ο Αγ. Αυγουστίνος μιλάει για τις 3 πόλεις: την Πόλη του Θεού στον Ουρανό, την Πνευματική γήινη πόλη και την Πόλη του Διαβόλου.

Όπως στον ορατό φυσικό κόσμο υπάρχουν πολλές ποικιλίες φυτών, διαφορετικά είδη ζώων και διάφορες ανθρώπινες φυλές, έτσι συμβαίνει και στους αόρατους κόσμους. Έχουν μόνιμους κατοίκους, επισκέπτες ή κάποιους που λειτουργούν ταυτόχρονα σε διαφορετικούς κόσμους.

Στο Νοητικό κόσμο συναντάμε κάποιες πνευματικά εξελιγμένες οντότητες που σπάνια επικοινωνούν με τους κατώτερους κόσμους, εκτός κι αν έχουν αναλάβει κάποια πνευματική αποστολή. Λέγεται ότι εδώ κατοικούν και οι Μάγοι με τους μαθητές τους (λευκοί και μαύροι). Οι τελευταίοι, σε αντίθεση με τους προηγούμενους, χρησιμοποιούν τις γνώσεις και τη δύναμη τους για ιδιοτελείς σκοπούς.

Στον Αστρικό Κόσμο ζουν οι άνθρωποι μετά το φυσικό τους θάνατο με το αστρικό τους σώμα, σχηματίζοντας πόλεις κατά ομάδες σύμφωνα με τις τάσεις ή τα πιστεύω τους και η επικοινωνία περιορίζεται όπως συμβαίνει στο φυσικό επίπεδο από τις ατομικές γνώσεις του καθενός και τη συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Η επικοινωνία σ΄ αυτό το επίπεδο γίνεται με τηλεπάθεια, περιορίζεται ανάμεσα στις συμπάθειες και προτιμήσεις των ψυχών και επιτυγχάνεται ανάμεσα σ΄ αυτές που δονούν στο ίδιο «μήκος κύματος».

Εδώ μπορούμε να συναντήσουμε και άλλες περιπτώσεις, όπως είναι το λεγόμενο «είδωλο», μία απομίμηση της ψυχής στον αστρικό κόσμο. Είναι σαν να ζωντανεύει το είδωλο μας στον καθρέπτη ενώ εμείς έχουμε φύγει. Τέτοιες παρουσίες χρησιμοποιούνται στον πνευματισμό, όταν κάποιος εξαπατάται παίρνοντας για αληθινό άτομο το είδωλο ενός πεθαμένου συγγενή του.

Ένας άλλος μυστήριος κόσμος σε σχέση με τον αστρικό κόσμο είναι η λεγόμενη «Όγδοη Σφαίρα», η πιο σκοτεινή περιοχή της σελήνης που ποτέ δεν φωτίζεται από τον ήλιο, ένα είδος κοσμικού σκουπιδότοπου, όπου η προσωπικότητα κάποιων ανθρώπων με ψηλό βαθμό κτηνωδίας αποσυντίθεται περνώντας φοβερά βασανιστήρια. Μία τέτοια περίπτωση είναι αυτή των βρικολάκων.

Στον αστρικό κόσμο όμως κατοικούν και κάποια άλλα όντα που δεν ανήκουν στην ανθρώπινη γραμμή εξέλιξης. Είναι τα λεγόμενα «Στοιχειακά πνεύματα», που χωρίζονται σε 4 κατηγορίες ανάλογα με το στοιχείο στο οποίο δρουν. Είναι οι Νάνοι, οι Καλικάντζαροι και οι Νύμφες στη γη, οι Νεράίδες οι Τρίτωνες οι Νηρηίδες στο νερό, οι Συλφίδες τα Έλφη στον αέρα, οι Σαλαμάνδρες και οι πύρινοι δράκοντες στη φωτιά. Αυτά είναι τα πνεύματα της φύσης που είναι πολυάριθμα και διαφέρουν τόσο όσο οι ανθρώπινοι λαοί μεταξύ τους. Οι αναφορές σ΄ αυτά τα πλάσματα μάς λένε ότι τα ζώα μπορούν να δουν τα στοιχειά και ότι αυτά εμφανίζονται κάποιες φορές στα παιδιά, που συχνά παίζουν με κάποιους «αόρατους φίλους» τους, καθώς και σε κάποιους ανθρώπους που ζουν κοντά στη φύση και είναι πιο αγνοί. Σ΄ όλα τα χωριά υπάρχουν κάποιοι γέροι που μιλούν με νεράιδες ή μπορούν να δουν τους νάνους και αφηγούνται τέτοιου είδους ιστορίες.

Άλλοι κάτοικοι αυτών των κόσμων είναι οι λεγόμενοι Δέβα, ανώτερα όντα που μπορούν να ανέβουν και στον Ουράνιο κόσμο. Είναι οι Άγγελοι του Χριστιανισμού ή οι κατώτεροι Θεοί των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων. Είναι οι Κύριοι των τεσσάρων στοιχείων, ευθύνονται για τις γεωλογικές και κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη μας, είναι οι δικαστές των καρμικών πράξεων όλων των βασιλείων, διατηρούν και ισοσταθμίζουν την ισορροπία της φύσης που πολλές φορές ο άνθρωπος ή άλλα όντα διαταράσσουν.

Αυτοί θεωρούνται μεσολαβητές ανάμεσα στο Θεό και στους ανθρώπους. Στη Χριστιανική Θρησκεία υπάρχουν 9 χοροί Αγγέλων: οι Σεραφείμ, οι Χερουβείμ, οι Θρόνοι, οι Κυριαρχίες, οι Αρετές, οι Δυνάμεις, οι Κυριότητες, οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι. Στον Ινδουισμό οι Αγκριράσας είναι οι αγγελιοφόροι μεταξύ του Ουρανού και της Γης, ενώ στον ισλαμικό κόσμο στέκουν 8 άγγελοι γύρω από το θρόνο του Αλλάχ, αντιπροσωπεύοντας τα 4 σημεία του ορίζοντα και τα ενδιάμεσα αυτών.

Ο Τζορντάνο Μπρούνο μιλάει για 7 είδη δαιμόνων που ο μάγος θα πρέπει να γνωρίζει, προκειμένου να μπορεί να ενεργήσει πάνω τους και μαζί τους. Αυτά είναι τα πύρινα πνεύματα, τα αιθερικά, τα αέρινα, τα υδάτινα, τα γήινα, τα χθόνια ή υπόγεια και τα φυγόφωτα (απεχθάνονται το φως). Επίσης λέει ότι οι ανώτεροι δαίμονες είναι αυτάρκεις και τους αρέσουν οι μυρωδιές, οι ύμνοι και τα τραγούδια, ενώ υπάρχουν δαίμονες που ευθύνονται για κάποιες αρρώστιες και άλλοι που διοικούν κάποιες ιστορικές εποχές και επαγρυπνούν για ορισμένες μορφές κουλτούρας ή πολιτισμού διαφυλάσσοντας την ύπαρξη και ανάπτυξη κρατών και αυτοκρατοριών.

Μας λέει επίσης τον τρόπο που μπορούμε να επικοινωνούμε μαζί τους μέσα από ορισμένα σύμβολα, εικόνες, σχήματα, χειρονομίες, χρώματα, αλλά κυρίως μέσω της ενδυνάμωσης της φαντασίας με την οποία μπορεί κάποιος να ενεργήσει ισχυρά πάνω και μέσα στο Σύμπαν. Στην αρχαία Αίγυπτο, για παράδειγμα, τα γράμματα ήταν ιερογλυφικά, είχαν κάποιες εικόνες (και ήχους προφοράς) και κάθε πράγμα είχε ένα μυστικό όνομα (πέρα από το συμβατικό) βγαλμένο από την εσωτερική του φύση. Μ΄ αυτήν τη γραφή και εκείνους τους ήχους αντιλαμβάνονταν τις ομιλίες των θεών και χειρίζονταν τη μεγάλη επιστήμη της Μαγείας.

Οι Μάγοι και οι Ιερείς κάποτε γνώριζαν τρόπους για να κατασκευάζουν με τη στοιχειώδη ουσία (την πρώτη ύλη αυτών των ανώτερων κόσμων) τεχνητά στοιχειακά �φύλακες ή αγγέλους προστάτες. Έτσι τα αρχαία αγάλματα των Θεών και οι ιεροί χώροι ήταν φορτισμένοι, προστατευμένοι με τέτοιους Στοιχειακούς Φύλακες, προγραμματισμένους να επιτίθενται σ΄ όποιον βεβήλωνε τα ιερά. Αυτή είναι η εξήγηση για τις λεγόμενες «κατάρες» των τάφων των αρχαίων Φαραώ.

Σε όλες τις Θρησκείες υπήρχε μία ιεραρχία θεοτήτων, ξεκινώντας από τον Ένα, Πρωταρχικό Θεό, τον οποίο αντιλαμβανόμαστε από τις εκδηλώσεις του, καθώς αυτός αναλύεται σε μικρότερες θεότητες, όπως το λευκό φως αναλύεται στα 7 χρώματα της Ίριδας, το καθένα από τα οποία έχει αμέτρητες αποχρώσεις. Έτσι υπάρχουν μεγάλοι και ισχυροί Θεοί, όπως ο Δίας (Ελλάδα), ο Οντίν (Κέλτες), ο Άμμωνας (Αίγυπτος) αλλά και μικρότεροι θεοί που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή, όπως ο θεός του ρυζιού στην Κίνα ή του καλαμποκιού στους Ινδιάνους.

Όλοι οι παραδοσιακοί λαοί, καθώς ήταν στενά συνδεδεμένοι με τη φύση, αντιλαμβάνονταν ότι όλα εμψυχώνονται από το ίδιο Πνεύμα, την ίδια Δύναμη. Πίστευαν ότι όλα έχουν ψυχή και επομένως θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Οι Κέλτες, για παράδειγμα, έκαναν ένα τελετουργικό πριν το κόψιμο ενός δέντρου, ενώ οι Ινδιάνοι έκαναν κάποιες προσφορές στο πνεύμα του ζώου που σκότωναν για να φάνε.

Επίσης πίστευαν ότι η αρμονία και η τάξη του κόσμου μπορούσε να υπάρχει μόνο, όσο οι διαφορετικοί κόσμοι και τα όντα που κατοικούσαν σ΄ αυτούς θα επικοινωνούσαν μεταξύ τους και θα ήταν σε συμφωνία. Οι Θεοί ήταν μέρος της φύσης και -αν και όντα ανώτερα- ήταν τόσο φυσικά όσο ένα πουλί, ένα δέντρο ή ένας άνθρωπος. Και ίσως γεννιόνταν και ίσως πέθαιναν .

Οι τελετές που είχαν καθιερώσει αφιερώνονταν σε διάφορες θεότητες και ήταν σύμφωνες με τους ρυθμούς της φύσης (για παράδειγμα είχαν κάποιες γιορτές στα ηλιοστάσια και στις ισημερίες). Σκοπός ήταν να κρατιέται αυτή η γέφυρα με τον Ουρανό, αυτή η επαφή με τις αόρατες δυνάμεις και το Μυστήριο.

Ο προσωπικός μας αόρατος κόσμος:

Κάθε άνθρωπος διαμορφώνει το δικό του αόρατο κόσμο, ανάλογα με τις επιθυμίες, τις σκέψεις και αυτά που οραματίζεται. Η ύλη των αόρατων κόσμων είναι μία ουσία που πλάθεται δημιουργώντας μορφές, οι οποίες διαρκούν ένα χρονικό διάστημα και έπειτα διαλύονται.

Οι κοινοί άνθρωποι έχουμε μικρή ένταση στις ψυχολογικές και νοητικές μας δράσεις, δημιουργώντας έτσι ασυνείδητα κάποια στοιχειακά πνεύματα που διαρκούν πολύ λίγο. Αυτά λέγονται σκεπτομορφές και περιφέρονται μέσα στην αύρα του δημιουργού τους και τον ακολουθούν, επηρεάζοντας τις επιλογές, τις σχέσεις και τη δημιουργία της εικόνας του κόσμου του.

Κατά συνέπεια, το αόρατο δεν υπάρχει. Υπάρχει αυτό που θέλουμε και αυτό που μπορούμε να δούμε. Αν πριν έναν αιώνα μιλούσαμε σε έναν επιστήμονα για την τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο, προφανώς θα έβαζε τα γέλια. Με την ίδια λογική σε κάποια χρόνια μπορεί να υπάρχουν μηχανήματα με τα οποία θα μπορούμε να δούμε μέσα σ΄ αυτούς τους άλλους κόσμους, που ίσως τελικά να μην είναι πολύ μακριά από εμάς, ούτε τόσο «αόρατοι»...

Πηγή

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΝΟΥ (ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΙΚΗ)

Οι αρχές της μνημοτεχνικής βρίσκονται στα χρόνια της προσωκρατικής εποχής. Είναι γνωστό το περιστατικό με το Σιμωνίδη τον Κείο (6ος- 5ος αιώνας π.Χ.), που έγινε η αιτία για να ανακαλύψει ο Σιμωνίδης τη μνημοτεχνική. Επίσης, είναι γνωστό ότι ο Κικέρωνας χρησιμοποίησε τη μνημοτεχνική ως ρήτορας. Ο ίδιος μάλιστα μας αναφέρει το περιστατικό με το Σιμωνίδη.

Κατά την περίοδο της Αναγέννησης, θεωρήθηκε ότι η μνημοτεχνική δεν είναι χρήσιμη μόνο για τους ρήτορες. Απέκτησε μεγάλη σημασία και έγινε ένας κλάδος της φιλοσοφίας. Η μνημοτεχνική συνδυάστηκε με εικόνες και οικοδομήματα ή με τη διάταξη των πραγμάτων μέσα στο χώρο, με στόχο να ανακαλύψει ο θεατής πίσω από αυτά τα μυστικά του κόσμου. Αυτό ήταν δυνατό να γίνει, γιατί όλοι οι παραπάνω παράγοντες της μνημοτεχνικής δεν ήταν άψυχες αναπαραστάσεις αλλά ήταν φορτισμένες με μια μαγική δύναμη.

Είναι γνωστό το θέατρο της μνήμης του Giulio Camillo (1480-1544), εκείνου που οι άνθρωποι της εποχής του θεωρούσαν μάγο. Ήταν επηρεασμένος από τον ερμητισμό και το νεοπλατωνισμό. Ο ίδιος πίστευε ότι μέσα σ’ αυτό το θέατρο μπορούσαν να αναπαρασταθούν όλες οι μεγάλες αλήθειες για τον κόσμο και να ξεδιπλωθούν μπροστά στα μάτια του ανθρώπου. Επίσης, πίστευε ότι όλα όσα μπορούμε να συλλάβουμε νοητικά αλλά δεν μπορούμε να τα δούμε με τα φυσικά μας μάτια, μπορούμε να τα εκφράσουμε με αισθητές παραστάσεις, με τρόπο ώστε αυτός που τα βλέπει να μπορεί με τα φυσικά του μάτια να συλλάβει το καθετί, που διαφορετικά θα έμενε κρυμμένο στο μυαλό του ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το κατασκεύασμα. Το θέατρο του Camillo είχε σαν στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο να θυμηθεί τα μυστικά και τις αλήθειες που κρύβει ο κόσμος μέσα του. Μέσα στο ανθρώπινο μυαλό μπορεί να υπάρχει καταχωρημένη και οργανωμένη η θεία οργάνωση που διέπει το σύμπαν.

Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε σε γενικές γραμμές το θέατρο του Camillo. Στηρίζεται σε επτά στύλους, που αντιστοιχούν στους επτά στύλους του Οίκου της Σοφίας του Σολομώντα, γεγονός που συμβολίζει την αιωνιότητα του χαρακτήρα τους. Το θέατρο χωρίζεται σε επτά κλίμακες, που κι αυτές χωρίζονται μεταξύ τους με επτά διόδους. Στην πρώτη κλίμακα, εκεί όπου στο αρχαίο θέατρο βρίσκονταν οι θέσεις των επισήμων, είναι τοποθετημένοι οι 7 πλανήτες: η Άρτεμη (Σελήνη), ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος. Σε καθεμιά από τις 6 υπόλοιπες κλίμακες υπάρχει μία πόρτα που είναι διακοσμημένη με εικόνες, που φυσικά κρύβουν κάποιο συμβολισμό. Στη δεύτερη πόρτα βρίσκεται το δείπνο, στην τρίτη το σπήλαιο, στην τέταρτη οι Ερινύες, στην πέμπτη η Πασιφάη και ο Ταύρος, στην έκτη τα σανδάλια του Ερμή και στην έβδομη ο Προμηθέας.

Στο βιβλίο του Πελεγρίνη «Οι Μάγοι της φιλοσοφίας» διαβάζουμε ότι στη δεύτερη θύρα «απεικονίζεται το ομηρικό δείπνο, που πρόσφερε ο Ωκεανός στους θεούς. Ο Ωκεανός συμβολίζει τα ύδατα της σοφίας, που υπήρχαν πριν από την πρώτη ύλη, ενώ οι προσκεκλημένοι θεοί αναπαριστούν τις ιδέες. Στη θύρα της τρίτης κλίμακος, που στο σχεδιάγραμμα υπάρχει η επιγραφή «το σπήλαιο», απεικονίζεται το ομηρικό σπήλαιο, στο οποίον οι Νύμφες υφαίνουν και οι μέλισσες μπαινοβγαίνουν – δραστηριότητες που συμβολίζουν την ανάμειξη των στοιχείων, από όπου δημιουργήθηκαν τα πράγματα. Κατά τρόπον ανάλογο, οι εικόνες, που διακοσμούν τις θύρες στις υπόλοιπες κλίμακες, συμβολίζουν την δημιουργία του νου του ανθρώπου, την ένωσή του με το σώμα του και τις δραστηριότητές του, την θρησκεία, τους νόμους, τις τέχνες και τις επιστήμες. Έτσι το θέατρο του Camillo, με τη διάταξή του και τις εικόνες του, αναπαριστά το δράμα, την εξέλιξη της δημιουργίας του σύμπαντος από τις πρώτες αιτίες – τα πρώτα στοιχεία από την ανάμειξη των οποίων σχηματίστηκαν τα πράγματα – έως την εμφάνιση του ανθρώπου ο οποίος, χάρις στην γνώση, τις τέχνες και τις επιστήμες που μπορεί να ασκήσει, αποτελεί την κορυφαία έκφραση της δημιουργίας».

Πριν αναφερθούμε στο Μπρούνο, θα πρέπει να πούμε κάποια πράγματα για το Lull (1235-1316), από τον οποίο επηρεάστηκε εμφανώς ο πρώτος. Στόχος της μνημοτεχνικής του Lull ήταν να βοηθήσει τους ανθρώπους να γνωρίσουν την πραγματικότητα. Ταξινόμησε τις βασικές ιδέες του νου και τους διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορούν να συνδυαστούν, με τρόπο ώστε λαμβάνοντας κανείς αυτά ως άξονες να μπορεί να σκεφτεί και να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα για την πραγματικότητα με τρόπο απλό και γρήγορο.

Το σύστημα της μνημοτεχνικής του Lull βασίζεται στα 9 κατηγορήματα ή ιδιότητες του Θεού, που είναι:

Η καλοσύνη (Bonitas)

Tο Mέγεθος ή Μεγαλείο Magnitudo)

H Aιωνιότητα (Eternitas)

H Δύναμη (Potestas)

H Σοφία (Sapientias)

H Bούληση (Voluntas)

Η Αρετή (Virtus)

Η Αλήθεια (Veritas)

H Δόξα (Gloria)

Τις ιδιότητες αυτές τις συμβολίζει με τα ακόλουθα γράμματα της αλφαβήτου: B, C, D, E, F, G, H, I, K αντίστοιχα, τα οποία τοποθετεί σε τρεις ομόκεντρους κύκλους χωρισμένους σε εννέα μέρη. Οι δύο εσωτερικοί κύκλοι κινούνται, ενώ ο εξωτερικός είναι ακίνητος. Καθώς οι κύκλοι κινούνται, δημιουργούνται διάφοροι συνδυασμοί, το σύνολο των οποίων μας δίνει τη δομή της πραγματικότητας.

Στην πραγματικότητα, καθένα από τα παραπάνω γράμματα, εκφράζει δύο ιδιότητες, επομένως συνολικά 18 ιδιότητες, και ένα κανόνα, εκτός από το τελευταίο γράμμα που εκφράζει δύο, οπότε συνολικά 10 κανόνες:

B: Η Καλοσύνη, η Διαφορά, Το «κατά πόσο είναι ή όχι;».

C: Tο Mέγεθος ή Μεγαλείο, η Συμφωνία, το «τι;» ή τον ορισμό.

D: H Aιωνιότητα, η Αντιθετικότητα, το «από τι;» ή την πραγματικότητα.

E: H Δύναμη, η Εκκίνηση, το «γιατί;» ή την τυπικότητα.

F: H Σοφία, η Μέση, το «πόσο;» ή την ποσότητα.

G: H Bούληση, το Τέλος, το «από ποια ποιότητα;» ή την ποιότητα.

H: Η Αρετή, η Ανωτερότητα, το «πότε;» ή το χρόνο.

I: Η Αλήθεια, η Ισότητα, το «πού;» ή το χώρο.

K: Η Δόξα, η Κατωτερότητα, το «πώς;» και «με τι;», ή τον τρόπο και την οργανικότητα.

Τα παραπάνω εννέα γράμματα προέρχονται από την πρώτη αιτία ή Α χωρίς όνομα, που εκφράζει το απόλυτο.

Για να καταλάβουμε το σύστημα μνημοτεχνικής του Lull, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, πέρα από τις ιδιότητες του Θεού, λαμβάνει υπόψη του και άλλα στοιχεία στους ομόκεντρους κύκλους του. Πρόκειται για τα τέσσερα στοιχεία: Γη, Νερό, Αέρα και Φωτιά, από τα οποία είναι φτιαγμένα όλα όσα είναι εκδηλωμένα, καθώς και τις αντίστοιχες ιδιότητες που αντιστοιχούν σ’ αυτά τα στοιχεία, που είναι το Κρύο, η Υγρασία, η Ξηρασία και η Ζέστη.

Έτσι, λοιπόν, στους ομόκεντρους κύκλους του τοποθετεί τις εννέα ιδιότητες του Θεού και τα τέσσερα στοιχεία, τα οποία εκφράζονται με τα γράμματα A,B,C, και D, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να δοθούν όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί και να παρουσιάζονται έτσι οι σχέσεις τους, οι αναλογίες τους, οι αντιθέσεις τους και οι αντιστοιχίες τους σε όλα τα επίπεδα συνείδησης: στην υπερουράνια σφαίρα, στην ουράνια σφαίρα των πλανητών και των ζωδιακών αστερισμών, στην ανθρώπινη, στη ζωική, στη φυτική και στη σφαίρα των ορυκτών.

Σύμφωνα με τον Javier Vilar, «.. τα τέσσερα στοιχεία και οι εννιά αξιολογικοί προσδιορισμοί αλληλοσχετίζονται μέσω της ανόδου και της καθόδου από τα διαφορετικά επίπεδα της δημιουργίας, με τρόπο ώστε στο επίπεδο της υπερουράνιας ή θείας σφαίρας να εξαφανίζονται οι αντιθέσεις μεταξύ των κατώτερων σφαιρών και να επέρχεται η απελευθέρωση απ’ όλη τη μη αγνότητα ή υλικότητα, καταλήγοντας σ’ ένα ύψος που επιτυγχάνεται η «Cointitentia Opositirum», και όπου όλα τα αντίθετα συμπίπτουν και όλα συγκλίνουν στην πλέον εξυψωμένη υπόσταση που είναι το 3, το οποίο συμβολίζει την τριπλή όψη της πρώτης εκδήλωσης του Άφατου Θεού».

Έτσι, στο σύστημα του Lull συνδυάζονται ο κύκλος (ουράνια σφαίρα) με το τετράγωνο (τέσσερα στοιχεία) και το τρίγωνο (τρεις κύκλοι, που συμβολίζουν την τριπλή εκδήλωση του απόλυτου Θεού).

Το σύστημα της μνημοτεχνικής που χρησιμοποίησε ο Μπρούνο στηρίζεται σε εκείνο του Lull, αν και φαίνεται να είναι πιο περίπλοκο. Στο έργο του De Ubris, ο Μπρούνο χρησιμοποιεί εικόνες μνήμης τις οποίες συμβολίζει με γράμματα τα οποία τοποθετεί σε ομόκεντρους κύκλους, χωρισμένους σε 150 διαστήματα τον καθένα. Ο εξωτερικός κύκλος παραμένει και εδώ ακίνητος, ενώ η κίνηση των άλλων κύκλων, με τους διάφορους συνδυασμούς που δημιουργεί, μας δίνει την αναπαράσταση του κόσμου. Στον εσωτερικό κύκλο είναι τοποθετημένες οι εικόνες των άστρων, ενώ καθώς προχωράμε προς τα έξω, συναντάμε εικόνες φυτών, ζώων, μετάλλων, για να καταλήξουμε σε εικόνες που σχετίζονται με τις τέχνες και τις επιστήμες.

Η δομή μοιάζει πολύ με τη δομή που ακολούθησε ο Camillo στο θέατρό του, μόνο που στη δική του περίπτωση η συνολική εικόνα που έχουμε είναι στατική, ενώ στην περίπτωση του Μπρούνο, οι εικόνες με τους διάφορους συνδυασμούς τους, μας δίνουν την αίσθηση μιας συνεχόμενης κίνησης.

Η Rita Sturlese υποστηρίζει ότι στο παραπάνω σύστημα του Μπρούνο οι εικόνες λειτουργούν ως συλλαβές κι ότι ο Μπρούνο επινόησε αυτό το σύστημα για να μπορούμε να θυμόμαστε επιστημονικούς όρους, όπως ονομασίες φυτών, δέντρων και ορυκτών. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το σύστημα του Μπρούνο μπορεί να δημιουργήσει μια παγκόσμια γλώσσα που να βασίζεται σε σύμβολα.

Στο σύστημα της μνημοτεχνικής του ο Μπρούνο συνδυάζει τον ήχο και το ρυθμό με ιστορικά ή θρησκευτικά γεγονότα, καθώς και με διάφορες μορφές ζωής, όπως είναι τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι, οι πλανήτες, τα ζώδια και οι αστερισμοί.

Σύμφωνα με τον Umberto Eco, «Στο εικονολογικό υλικό, που χρησιμοποιεί ο Μπρούνο, βρίσκουμε ξεκάθαρα εικόνες που προέρχονται από την ερμητική παράδοση, όπως οι τριάντα δεκανείς του ζωδιακού, καθώς και άλλες που θυμίζουν έντονα τον Αγρίππα και τον Ντι. Επίσης, βρίσκουμε ζώα, φυτά και ορυκτά… Πρόκειται για ένα ρεπερτόριο εξαιρετικής σπουδαιότητας, από την άποψη της ιστορίας της εικονολογίας, όπου οι τρόποι με τους οποίους μια σφραγίδα μπορεί να παραπέμψει σε μία συγκεκριμένη ιδέα θεμελιώνονται για άλλη μια φορά… Όπως είχε συμβεί με τους Λουλλ, Κουζάνο και Ποστέλ και όπως θα συμβεί με τα κινήματα του 17ου αιώνα, η ένθερμη ιερογλυφική ρητορική του Μπρούνο πλάθεται με σκοπό να αναπαράγει μια μεταρρύθμιση, μια ανανέωση, μια επανάσταση της γνώσης, των εθίμων, αλλά και της ίδιας της πολιτικής τάξης της Ευρώπης – μεταρρύθμιση, της οποίας ο Μπρούνο υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και προπαγανδιστής».

Σε άλλο έργο του, στο De Imaginum, Signorum et Idearum Compositione, αναπαριστά τη μνήμη ως ένα χώρο, τον οποίο χωρίζει σε 24 δωμάτια, σε καθένα από τα οποία τοποθετεί εικόνες. Στο ίδιο έργο του, το γεωμετρικό σχήμα που χρησιμοποιεί αντί του κύκλου είναι το τετράγωνο, το οποίο συσχετίζεται με τις τέσσερις κατευθύνσεις του χώρου και με τις τέσσερις εποχές του έτους.

Στο ίδιο έργο ο Μπρούνο συσχετίζει τους 12 θεούς του Ολύμπου με τα 12 ζώδια και με τους πλανήτες. Χρησιμοποιεί διαφορετική εικόνα για κάθε θεότητα, αλλά και διάφορες εικόνες για να συμβολίσει την ίδια θεότητα. Οι εικόνες εξάλλου που χρησιμοποιεί για τους πλανήτες παρουσιάζουν τη θέση που αυτοί έχουν μέσα στους αστερισμούς τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μ’ αυτό τον τρόπο δίνεται στον άνθρωπο η δυνατότητα να έχει μέσα στο μυαλό του την εικόνα του ουρανού και μ’ αυτό τον τρόπο να έρθει πιο κοντά σ’ αυτόν και να νιώσει σαν ένα μέρος του σύμπαντος, όπως πραγματικά είναι, ένας κάτοικος μέσα στο απέραντο σύμπαν.

Η μνημοτεχνική του Μπρούνο τον έκανε διάσημο σε όλη την Ευρώπη. Είναι γνωστό ότι τον καλούσαν σε πανεπιστήμια και ανάκτορα για να διδάξει την τέχνη του, η οποία όμως τελικά ήταν και η αιτία της σύλληψης και της καταδίκης του σε θάνατο από την Ιερά Εξέταση.

Θα πρέπει να προσθέσουμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα του Μπρούνο είναι η χρήση της δύναμης της φαντασίας. Αυτός που πρόκειται να χρησιμοποιήσει αυτό το σύστημα θα πρέπει να οραματιστεί έντονα τις εικόνες που έχει τοποθετήσει στο ανάκτορο της μνήμης, να φανταστεί ότι κάνει τη διαδρομή, προσπερνά τις πληροφορίες που δε χρειάζεται, εντάσσει άλλες πληροφορίες και κάνει τους συνδυασμούς που χρειάζεται. Η δύναμη της φαντασίας παίζει καταλυτικό ρόλο.

Τόσο το σύστημα του Lull όσο και εκείνο του Μπρούνο λαμβάνουν υπόψη τους το χώρο και το χρόνο. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της μνήμης παίζει και ο χώρος στον οποίο θα τοποθετηθούν οι εικόνες (παράγοντας του χώρου) και η διαδρομή που οδηγεί στο συνδυασμό των ιδεών και κάνει το όλο σύστημα να αποκτά κίνηση (παράγοντας του χρόνου).

Η σημασία της μνημοτεχνικής με τον τρόπο που την είδαμε παραπάνω ξεπερνά τα όρια της βελτίωσης και της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας της μνήμης. Είναι ένας τρόπος ανάβασης της συνείδησης από την πολυμορφία του εκδηλωμένου κόσμου στον κόσμο των ιδεών και των αρχετύπων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο Μπρούνο χαρακτήριζε την τέχνη αυτή ιερή.

Για να βελτιώσουμε και να αναπτύξουμε τη μνήμη μας δε χρειάζεται να αυξήσουμε το χώρο της αλλά να ταξινομήσουμε τις γνώσεις μας με τέτοιο τρόπο, που να μπορούμε να τις ανασύρουμε οποιαδήποτε στιγμή τις χρειαστούμε. Είναι θέμα οργάνωσης και σωστής ταξινόμησης των πληροφοριών. Πρόκειται να βρούμε τις αρχές, τους κανόνες, τους γενικούς νόμους που συνδέουν μεταξύ τους τις πληροφορίες. Αυτούς τους νόμους χρειάζεται να αποθηκεύσουμε και όχι την πολλαπλότητα των πληροφοριών έτσι όπως τις προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσουμε το σύστημα μνημοτεχνικής του Μπρούνο, καθώς ένα μεγάλο μέρος του έργου του χάθηκε. Σήμερα δεν ξέρουμε πραγματικά τη μνημοτεχνική του Μπρούνο. Αλλά και ο ίδιος έλεγε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι δυνατόν να εκτεθεί γραπτά και ότι χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει η καθοδήγηση του δασκάλου. Γι’ αυτό το λόγο τον καλούσαν από τα διάφορα πανεπιστήμια και τις αυλές για να τους διδάξει την τέχνη του. Τα γραπτά του που βρέθηκαν σχετικά με τη μνημοτεχνική λειτουργούσαν κυρίως ως σημειώσεις. Επομένως, ακόμη κι αν είχαμε όλα τα έργα του Μπρούνο για τη μνημοτεχνική, πάλι δε θα μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς λειτουργεί το σύστημα. Άλλωστε ο ίδιος δεν ήθελε να τα καταγράψει όλα αυτά, είτε επειδή ήθελε να κρατήσει το μυστικό της τέχνης, είτε επειδή θεωρούσε ότι ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να γίνει επικίνδυνο χωρίς την καθοδήγηση ενός δασκάλου. Και αυτό γιατί είναι απαραίτητο, όταν φτιάχνουμε εικόνες, δηλαδή σκεπτομορφές, να είμαστε σε θέση να τις ελέγχουμε και να τις χρησιμοποιούμε σωστά. Τα πιθανά λάθη που μπορεί να γίνουν μπορεί να στραφούν εναντίον του δημιουργού τους.